İşgalci Filistin’de talan, tecavüz, tehcir ve soykırıma kadar elinden gelen insanlık suçlarını işlerken, dışarıda da bütün bunları meşru olarak kabul ettirmenin savaşını veriyor. Uluslararası arenada kullandığı araçlar da “israil’in kendisini savunma hakkı” ve “Antisemitizm - Yahudi Düşmanlığı”dır.

israil’in dışarıya karşı açtığı cepheler hakkında daha geniş bilgiye sevgili Turan Kışlakçı’nın X hesabındaki bir paylaşımı üzerinden ulaştım.

israilli ve mesleği avukatlık olan Calev Myers, “Yahudi-Hristiyan Siyonist Kongresi - Judeo-Christian Zionist Congress” bir örgüt kurmuş ve dünya kamuoyunu hedef alan bu cephenin adını da “8. Cephe” koymuştur.

İşte Myers’in sözlerinden:

“Şunu da anlamalıyız ki Siyonizm yalnızca Yahudilere açık, dışarıya kapalı bir kulüp değildir.

Bizim yanımızda kendilerini Siyonist olarak tanımlayan yüz milyonlarca Hristiyan bulunmaktadır. Bunlara, Yahudi halkının israil topraklarında millî bir yurt kurma hakkını ahlaki ve mantıklı bir tutum olarak gören Müslümanları, Hinduları, ateistleri ve diğer kesimleri de eklediğimizde, elimizde muazzam bir güç bulunduğunu görürüz. Bu gücü zafere dönüştürmek mümkündür; hatta bunu yapmak zorundayız.

israilin kendisine yeni müttefikler icat etmesine gerek yoktur. Yapması gereken, mevcut müttefiklerini görmezden gelmekten vazgeçmek ve onları aktif biçimde harekete geçmeye teşvik etmektir.”

Başarılı da oluyorlar. Hem de olağanüstü bir derecede. Yukarıda da dediğimiz gibi, dize getiremedikleri ülke – lider ve medya istisnadır. Örneğin, Almanya’nın sabık Başbakanlarından Angela Merkel’in demecini duymadıysanız, duyunuz. israilin kreşleri, okulları ve hastaneleri bombalamasını bile, “hepsinin altında Hamas’ın mevzileri var” şeklinde meşrulaştıracak kadar insanlıktan çıkabiliyor. Avusturya Cumhurbaşkanı Alexander Van der Bellen geçenlerde israili azıcık eleştirdi, kendisine bir “Nazi” demedikleri kaldı. Anlayacağınız, bir kişi israilin vahşetlerini ima ile bile olsa dile getirmiş olsun, adeta dünyayı başına yıkıyorlar. Liderlerin kimisini Epstein usulü şantajlarla, kimisini parayla, kimisini ambargolarla ve kimisini de tehditlerle boyun eğdiriyorlar. Boyun eğmeyenlere de Gazze, İran, Lübnan… ve Yemen’de şahit olduğumuz gibi ağır bedeller ödetiyorlar.

Yetmiyor, İtalya örneğinde olduğu gibi, sözde bağımsız ülkelerin parlamentolarına, “israil eleştirisi, israilin varlığına bir tehdit içerdiği için yasaktır ve antisemitizmdir” benzeri yasalar bile çıkartabiliyorlar. Diyebiliriz ki, şu veya bu şekilde etkilemedikleri parlamentolar istisnadır. Dünyada israilin soykırımını en cesur bir şekilde mahkûm eden birkaç ülkeden biri olan Türkiye bile çifte vatandaş olan binlerce vatandaşının Filistin’e gidip işgale, talana, tehcire ve soykırıma iştirak etmesine engel olamıyor. Geçelim engel olmayı ne medyasında ve ne de parlamentosunda tartışmasını bile yapamıyor. Hakeza bir taraftan israilin soykırım yaptığını söylerken, diğer taraftan limanlarını soykırımcının gemilerine açık tutmaktan ve en önemlisi de Ceyhan’dan israile petrol pompalamaktan geri durmuyor. Diğer İslam Ülkelerinin daha beter olduklarını söylemeye gerek var mı? İster buna israil ve suç ortaklarının gücü diyelim veya ister İslam Ülkelerinin güçsüzlüğü diyelim yahut ister israil ile suç ortaklığı diyelim, sonuçta belirleyici olan ve istediğini dikte ettiren israil ve suç ortaklarıdır. Sözde Gazze Barış Kurulu’nun pratiğinde de gördüğümüz gibi, istisnasız soykırımın suç ortağıdırlar. Ateşkese rağmen israilin binlerce kişiyi öldürmesine, Gazze’ye ihtiyaçların girmesine engel olmasına, zeytin hasadını gasp etmesine, içme suyu borularını tahrip etmesine ve hatta ekinlerini uçaklarla zehirlemesine rağmen israile zerre bir yaptırım uygulayamayan, eleştiremeyen üyeler, üstüne üstlük Gazzelileri suçlayacak kadar insanlıktan uzaklaşabiliyorlar.

Bu vesile ile biz de bir taraftan cephemizi gözden geçirirken, diğer taraftan yükümlülüklerimizi ihmal ettiğimiz ölçüde suç ortağı olduğumuzu da unutmayalım.