İki ayrı dizi düşünün…
Birinci dizide hayat son derece sıradandır. Başrol oyuncuları sabah kalkar, işlerine gider, akşam evlerine döner. Hafta sonları gezmeye çıkar, birkaç dostuyla sohbet eder ve yeniden günlük hayatlarına devam ederler. Birinci bölümde ne yaşandıysa ikinci bölümde de aşağı yukarı aynısı. Dördüncü, beşinci, altıncı bölümlerde neler olacağını artık tahmin etmek zor değil. Hatta bir süre sonra diziyi izlemeseniz bile ne olduğunu anlarsınız.
İkinci dizide ise durum bambaşkadır. Her bölüm ayrı bir heyecan, her sahne yeni bir şaşkınlık! Şehrin valisinin sağ kolunu ertesi gün cezaevinde görebiliyorsun. Ülkenin en meşhur iktidar muhalifinin başına yemin ettiği yaveri tarafından hançerlendiğini, para sandığını alıp gittiğini görebiliyorsun. Dağlara çıkmış isyankârların elebaşına verilen güzel bir oda ve dandik bir bilgisayar karşılığında dağlardan inip son istasyonda trene binip vali konağına geldiklerini görebiliyorsun.
Kumandayı elinizden bırakamaz, önünüze çekirdekleri ve patlamış mısırları dizer gelişmeleri takip edersiniz. Çünkü yarın ne olacağını bilemezsiniz. Üstelik senaristlerin hayal gücünün bile zaman zaman yaşananların gerisinde kaldığını görürsünüz.
Peki, birinci dizi Avrupa ülkelerine benzerken, ikinci dizi Türkiye’ye benzemiyor mu?
Düşünsenize her seçim öncesinde siyasi ömrünün sonuna geldiği söylenen Erdoğan, seçim sandığından bir hokus pokus ile yeniden çıkmayı başarıyor. Siyasetin bütün dengeleri değişiyor ama iktidarın hikâyesi sürüyor.
Bir bakıyorsunuz, eski Aile Bakanı Fatma Betül Sayan, fondaki işlemlerle, basit bir tarifle 5 ev koyarken 250 ev alma işleminin soruşturulması kapsamında tutuklanıyor.
Filmin başından beri izlediğiniz başat roldeki bir oyuncuya dokunulmayacağını düşünüyorsunuz ama karavanaya mahkûm ediliyor ve Silivri’ye tek kişilik odaya yolcu ediliyor. Dün siyaset sahnesinde gördüğünüz bir ismi ertesi gün cezaevinde bulabiliyorsunuz.
Muhalefete bakıyorsunuz, CHP'de Kemal Kılıçdaroğlu ile Özgür Özel arasındaki mücadele, bu dizinin en çarpıcı bölümlerinden birine dönüşüyor. Butlan davasında verilen kararın ardından parti yönetimi yeniden el değiştiriyor. Ana muhalefette dengeler değişiyor. Bir zamanlar aynı siyasi mücadelede yan yana duran isimler, şimdi birbirlerinin kuyusunu kazıyor, belediye meclislerinde ‘ne bana ne sana gitsin iktidara’ havasına giriyor.
Bir başka bölümde ise yıllardır Türkiye'nin gündeminden düşmeyen terör meselesi var. Öcalan'ın çağrısının ardından PKK, fesih ve silah bırakma kararı alıyor, silahlar yakılıyor. Dün hayal bile edilmesi güç görünen gelişmeler, bugün ülkenin en önemli siyasi tartışmalarına dönüşüyor. Sürecin pardon dizinin nerede hangi heyecanla biteceğini kimse kestiremiyor. Her bölümü ekşın(aksiyon).
İşin şakası bir yana mesele, Türkiye'nin heyecanlı bir siyasi diziye sahip olması değil, bu dizinin bedelini 86 milyon insanın ödüyor olmasıdır.
Siyasetçiler için her gün yeni bir senaryo ve yeni bir hesaplaşma olabilir. Ama vatandaş için hayat bir televizyon dizisi değildir. Pazara giden emeklinin, kirasını ödemeye çalışan garibanın, çocuğunun geleceğini düşünen anne-babanın ve ay sonunu getirmeye çalışan esnafın hayatı gerçeklerden oluşur.
Avrupa'da insanlar çoğu zaman yarının nasıl olacağını planlayabilirken Türkiye'de vatandaş, sabah uyandığında ülkenin gündeminde neyle karşılaşacağını kestirmeye çalışıyor.
Belki de artık ihtiyacımız olan şey, daha heyecanlı bir siyasi dizi değildir. Senaryosu belli, adaletin ve hukukun herkese eşit uygulandığı bir ülkedir.
Bir ülkenin başarısı, kaç bölüm süren siyasi entrikalarla değil, vatandaşlarına ne kadar huzurlu, güvenli ve öngörülebilir bir hayat sunduğuyla ölçülür.
Vatandaş veya seyirci artık her sabah yeni bir siyasi sürprize uyanmak değil, yarınını güvenle planlayabilmek istiyor.
