Kur'an-ı Kerim, peygamberlerin ve beraberindeki müminlerin de kimi zulümler karşısında sarsıldığını, "Allah'ın yardımı ne zaman?" diye feryat ettiklerini bize bizzat haber verir (Bakara 214).

Kur'an'da bulacağı cevabı haber bültenlerinde arayan kalp karamsarlığa düşer.

Allah'ın bir şeyi yaratması (halk) ile ona rıza göstermesi aynı şey değildir. Allah kulun seçtiği fiili yaratır; fakat zulmü emretmez, sevmez ve ondan razı olmaz: "Allah kulları için küfre rıza göstermez" (Zümer 7). Zulmün faili, iradesini zulme yönelten insandır.

Kur'an hayatın gayesini açıkça koyar: "O, hanginizin daha güzel amel yapacağını sınamak için ölümü ve hayatı yarattı" (Mülk 2). Eğer Allah her zalimin elini zulme uzandığı anda kurutsaydı, ortada ne zalim kalırdı ne adil; ne cihad kalırdı ne fedakârlık. İnsan, bir robot gibi iyiliğe mecbur bir varlık olurdu. Hilafet emanetinin anlamı da kaybolurdu.

Bediüzzaman Hazretleri, her musibetin iki yönünün olduğunu, insan tarafından zulüm olan bir hadisenin kader cephesinden adalet ve hikmet taşıdığını söyler; "kader adalet eder, insan zulmeder" sözü bu öğretinin özüdür. Zalim, hesaba çekileceği bir cinayet işlerken, mazlum ise uğradığı aynı o zulümle kendisi için hazırlanmış bir makama yükselir.

Kur'an, bu hakikati Musa ile Hızır kıssasında adeta bir ders sahnesi gibi canlandırır. Delinen gemi, öldürülen çocuk, karşılıksız onarılan duvar. Bir peygamber bile o an sabredemeyip itiraz etmiştir. Perde kalktığında ise her birinin ardından rahmet çıkar.

İmam Gazzâlî Hazretlerinin ifadesiyle "Leyse fi'l-imkân ebdeu mimmâ kân", yani bu alemde var olandan daha mükemmeli mümkün değildir. Gazzâlî bununla zulmü güzellemez; ilahî hikmetin bütün tabloyu kapsadığını, bizim ise tablonun yalnızca bir köşesini gördüğümüzü söyler.

“Allah neden müsaade ediyor?" sorusunu “Size ne oluyor da Allah yolunda ve 'Rabbimiz! Bizi halkı zalim olan bu şehirden çıkar' diyen çaresiz erkekler, kadınlar ve çocuklar uğrunda savaşmıyorsunuz?" mealindeki ikaz ile bize iade eden Kur’an-ı Kerim; zulmü durdurmayı insanların birbirini savmasına bağlamıştır: "Eğer Allah'ın insanların bir kısmını diğeriyle savması olmasaydı, içinde Allah'ın adı çokça anılan manastırlar, kiliseler, havralar ve mescitler yıkılıp gitmişti" (Hac 40). O halde asıl soru şudur: Allah'ın bu vazifeyi yüklediği ümmet, iki milyar nüfusuyla neden müsaade ediyor?

Kur'an'ın ölçüsünde şehit edilen mazlum kaybetmemiş, kazanmıştır: "Allah yolunda öldürülenleri sakın ölü sanma. Bilakis onlar diridirler, Rableri katında rızıklandırılırlar" (Âl-i İmrân 169). Aynı sure, Uhud'un acısı için de şu sırrı açar: Allah "sizden şehitler edinmek" ister (3/140). Şehitlik bir kayıp değil, ilahî bir seçimdir.

Bürûc suresinde ateş dolu hendeklere atılanların akıbetine Allah-ü Teala, "el-fevzü'l-kebîr" yani büyük kurtuluş adını verir.. Dünyada zafer kazanmamış bir topluluğa Kur'an'ın bütününde "büyük kurtuluş" denmesi, zaferin asıl tarifini değiştirir.

Peygamber Efendimiz (sav) şehidin ölüm anını şöyle tarif eder: “Şehit, öldürülme acısından ancak birinizin bir karınca ısırığından duyduğu kadar acı duyar.” Ekranda dehşet görünürken; Allah ise o anı, kulunun hissedeceği bir rahmete çevirir.

Resulullah(sav), cennette Hz. İbrahim(as)’ın etrafında toplanmış çocukları görür; bunların fıtrat üzere ölen çocuklar olduğu bildirilir. O çocukların çoğu artık Gazze’li.

"Diri diri gömülen kız çocuğuna, hangi günah yüzünden öldürüldüğü sorulduğunda" (Tekvîr 8-9). Allah azze ve celle, kıyamet gününü anlatırken katledilmiş bir kız çocuğunun davasını anıyor. Müfessirler sorunun çocuğa sorulmasının, asıl katili müthiş bir şekilde yargılamak olduğunu söyler.

Hak Teala, adeta bizim bu konuda hislerimize yenilen zannımızı şeytanın tuzağından çekip çıkarır: "Sakın Allah'ı zalimlerin yaptıklarından habersiz sanma! O, onları ancak gözlerin dehşetten donup kalacağı bir güne erteliyor" (İbrahîm 42).

Zalimin gücünün artması, onun lehine bir delil değildir: "İnkar edenler, kendilerine mühlet vermemizi sakın kendileri için hayırlı sanmasınlar. Biz onlara ancak günahları artsın diye mühlet veriyoruz" (Âl-i İmrân 178). Kelam ve tasavvuf âlimleri buna istidrâc der: Allah'ın zalimi derece derece yükseltip, en yüksek yerden düşürmesi.

Kur'an'ı okumayan kimse, Ashâb-ı Uhdûd'u, Tekvîr'in kız çocuğunu, İbrahîm suresinin zalimlere verdiği mühleti bilmez. Gazze'yi tarihte ilk kez yaşanan, anlamsız bir felaket sanar. Günde saatlerini haber akışına, dakikalarını bile Kur'an'a ayırmayan bir zihin, dünyayı zalimin kamerasından görür. Peygamberin (sav) kavmi için yapacağı şikâyet ise bugünün ümmetini titretmelidir: "Ya Rabbi! Kavmim bu Kur'an'ı terk edilmiş bir halde bıraktı.” (Furkân 30).

Kur'an'ın 23 yılda parça parça indirilişinin hikmetini Allah cc bizzat açıklar: "Onunla senin kalbini sağlamlaştıralım diye" (Furkân 32). Ayetler, Mekke'nin işkencesinde, Uhud'un yaraları arasında, Hendek'in açlığında inmiştir. Kur'an, tam da Gazze gibi anlar için inmiş bir kitaptır.

Gazze, tüm sorulara Kur'anı ezberleyerek cevap veriyor. Gazze'deki hafız sayısı şu an, 50 binin çok üzerinde ve hafızlık halkaları, yıkılan camilerden çadırlara ve sığınaklara taşınarak sürüyor. Bu, iki milyonluk kuşatılmış bir nüfus için olağanüstü bir orandır.

Acının en büyüğünü yaşayanlar, şüphenin en azını taşıyor. Bunun sırrı, Kur'an'ın o insanların göğüslerinde yaşamasıdır. Onlar Ashâb-ı Uhdûd'u ezbere biliyor; Nisâ 75'i ezbere biliyor; şehidin diri olduğunu ezbere biliyor. Uzaktan seyredenlerdeki şüphenin kaynağı acının kendisi değil; acıyı Kur'an'ın dışında okumaktır.

Bir kütüphaneyi tek bir füze yok edebilir; bir hafızın göğsündeki Kur'an'ı ise dünyanın bütün orduları silemez. Hafızlık, ümmetin en eski ve en sarsılmaz savunma hattıdır.

"İçinde Kur'an'dan bir şey bulunmayan kimse, harap bir ev gibidir" mealindeki Hadis-i Şerif, Gazze'nin evlerinin yıkık ama göğüslerinin mamur olduğunu, Kur’anla bağları zayıfladığı için onları kaderlerine terk edenlerin ise evleri sağlam olsa da göğüslerinin harap olduğuna işaret ediyor.

O halde Gazze'ye borcumuzun ilk taksiti, Kur'an'ı raftan indirmektir. Okumak, anlamak, ezberlemek, çocuklarımıza ezberletmek. Enkazın altından Kur'an okuyan bir çocuğun sesi, bize her şeyden önce şunu soruyor: "Ben bombalar altında ezberledim; sen o rahat odanda kaç ayet ezberledin?"

Rabbimiz, bizi Kur'an'ı terk edenlerden değil, onu göğüslerinde taşıyanlardan eylesin. Gazze'nin şehitlerine rahmet, mazlumlarına sabır ve zafer, ümmete uyanış nasip eylesin.