Gazze'de kış kapıya dayanmış durumda. Soğuk hava, yağmur ve ağırlaşan yaşam koşulları, zaten büyük bir insani felaketin ortasında hayatta kalmaya çalışan yüz binlerce insanın yükünü daha da ağırlaştırıyor. Çocuklar, kadınlar ve yaşlılar, barınabilecekleri güvenli bir yer bulmakta zorlanırken dünyanın dört bir yanında insanlar Gazze için bir şeyler yapmanın yollarını arıyor.
Peki ya devletler? Onların yapabildiği yalnızca çağrı yapmak mı?
Gazze'deki insani krizin derinleşmesi üzerine 53 ülke ve kuruluş ortak bir açıklama yayımlayarak siyonist israile insani yardımların önündeki engelleri kaldırma çağrısında bulundu. İngiltere'nin BM Daimî Temsilcisi Sarah MacIntosh tarafından Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi girişinde okunan açıklamada, Gazze'ye tam ve engelsiz insani yardım ulaştırılmasının gerekliliği vurgulandı.
MacIntosh, ateşkes sonrasında siyasi iradenin devreye girmesiyle insani koşulların iyileştirilebildiğini, ancak kış yaklaşırken Gazze'de çok sayıda insanın hâlâ yeterli barınaktan yoksun olduğunu ifade etti. Ayrıca israilde seçimlerin ardından göreve gelecek yeni hükümete, Gazze'ye bütün geçiş noktalarından ve kara yollarından engelsiz insani yardım girişine izin vermesi çağrısında bulundu.
Elbette 53 ülkenin ortak bir açıklama yapması önemsiz değildir. Ancak asıl soru şudur: Bu çağrının ne kadar karşılığı olacak?
Ekim 2023'te başlayan saldırıların ardından Gazze'de yaşananlar, uluslararası toplumun sayısız açıklamasına, kınamasına ve diplomatik girişimine rağmen devam etti. Bugün gelinen noktada, insani yardımların ulaştırılmasında yaşanan engeller ve temel barınma malzemelerine yönelik kısıtlamalar, krizin boyutlarını daha da büyütüyor.
Artık dünya şunu tecrübe etti: Sadece açıklama yapmak, sadece endişe bildirmek ve sadece çağrıda bulunmak, sahadaki gerçekliği değiştirmeye yetmiyor.
Siyonist israil yönetiminin politikaları karşısında sonuç doğuracak somut adımlar atılmadığı sürece, diplomatik açıklamalar Gazze'deki insanların hayatında neyi değiştirebilir?
Gazze'nin ihtiyacı yeni bir açıklama metni değil; çadır, battaniye, ilaç, gıda ve güvenli barınma alanlarıdır. Bunun sağlanması için insani yardım koridorlarının açılması, uluslararası hukuka aykırı uygulamalara karşı etkili yaptırımların devreye sokulması, silah ambargosu ve ekonomik-diplomatik baskı gibi somut mekanizmaların işletilmesi gerekiyor.
Dünyanın 53 ülkesi bir araya gelip ortak açıklama yapabiliyorsa, neden bu ortak irade bağlayıcı ve sonuç alıcı adımlara dönüşemiyor?
Gazze'de çocuklar soğuktan korunabilecek bir çatı ararken, dünya devletlerinin diplomatik cümleler arasında sıkışıp kalması, uluslararası sistemin ne kadar etkisiz kaldığını da gözler önüne seriyor.
Unutulmamalıdır ki Gazze'de yaşanan insani dram yalnızca Filistinlilerin meselesi değildir. Bu, insan haklarının, uluslararası hukukun ve insanlık vicdanının sınandığı bir meseledir.
Sonuç olarak, Gazze'de kış ağırlaşıyor, çocuklar üşüyor, insanlar barınacak bir yer arıyor. Dünya ise bir kez daha çağrı yapıyor. Oysa artık mesele kimin ne söylediği değil, kimin ne yaptığıdır.
