KÖRELEN VİCDANLARIMIZ

Article

‘Çağdaşlık özgürlüktedir’ diyorlar ve biz kanıyoruz. Kananları uyarmıyoruz, uyaramıyoruz. Nerede o saf imanımız, o saf teslimiyetimiz? Nerede ayetler ve hadisler karşısında “işittik ve itaat ettik” deyişlerimiz? Nerede Allah’ım, sorgusuz sualsiz emrine boyun eğişimiz? 


O kadar köreldi ki kalbimiz, her emrine şüpheli yaklaşır olduk. Sana kayıtsız şartsız iman etmemiz gerekirken; imanımızı sorularla çalmaya çalışan düşmanlarımıza kulak verdik, fırsat verdik, koz verdik. 

Allah’ım! Kadına değer veren, onu hak sahibi yapan Sen iken, annelik makamını yücelten, kendinle birlikte anne-babaya da şükretmeyi emreden Sen iken; nasıl İslam’ın kadını aşağıladığını, ezdiğini, özgürlüklerini kısıtladığını iddia eden nankörlere kulak asabiliyoruz? 

Allah’ım! Bizi yoktan Sen var etmişken, nasıl oluyor da bizler Sana karşı gelebiliyoruz? Nasıl oluyor da dinini beğenmiyoruz? Nasıl olur da dinini paramparça ediyoruz? Nasıl oluyor da keyfi uygulamalarla dini yaşıyoruz? Sahi… Buna dini yaşamak diyebilir miyiz? 

Allah’ım! Bu ne büyük bir gaflet, ne büyük bir yanılgı… Bizi sinsice Senden koparmaya, rızandan uzaklaştırmaya çalışan bu adi zihniyet, dışarıda olmayan, evinde oturan, çocuk doğuran, iffetini koruyan namuslu kadınlara cahil damgası vurmakta. Oysaki Sen, “Evlerinizde oturun. Önceki cahiliye dönemi kadınlarının açılıp saçıldığı gibi siz de açılıp saçılmayın” diye buyuruyorsun. 

Evet, yavaş yavaş farkına varıyorum Allah’ım! Ne büyük bir girdap, ne büyük bir oyun, ne büyük bir hile içine sürüklenmek istenildiğimizi. “Kadın dışarı çıkmalı, açılıp saçılmalı, az çocuk doğurmalı, ekonomik özgürlüğü elinde olmalı, kocaya asla güvenmemeli; ya bırakırsa, terk ederse, ölürse, boşanırsa?” diyerek kadını hep tetikte bekleten bir zihniyet dayatılıyor bize… Nasıl bir zihniyet bu Allah’ım! O öve öve bitiremedikleri özgürlük bu mu yoksa? 

Ey şanı yüce Rabbim! içerisinde yaşadığımız hayat öyle bir hal almış ki dünyanın en şerefli işini yapan annelere “boş kadın” muamelesi yapılıyor. Bu ters zihniyete göre çalışıyor olmak için evden çıkmak lazım. Bu modern görünürlük beraberinde mağduriyeti getiriyor da biz farkında olamıyoruz Allah’ım. Görünür olmak pahasına savrulup saçılan paraların hesabını nasıl vereceğiz. Modern topluma ayak uydurmak, çağdaş olmak adına nelere zorlandığımızı göremeyecek kadar köreldik mi yoksa Allah’ım! 

O saf ve temiz yürekli analarımız gibi olamadık. Analarımız gibi ana olamadık evlatlarımıza. Analarımız, genç kızlığımızda süslenip namahreme görünmemizi edep dışı görür, hiç uygun bulmazlardı. Hâlbuki onlar, okumayı da bilmiyorlardı. Bizse okuyan bir anneyiz fakat onlar gibi anne olamıyoruz. Çünkü modern ve çağdaş olarak isimlendirilen bu hayat, hep bizden bir şeyler çaldı. Bizde değer namına ne varsa hepsini birden ya da peyderpey aldı. Önce mahremiyet duygularımızı aldı bizden sinsice. Başkasına gözükmememiz, yem olmamamız gerekirken; bu hayat, hep süslenip başkasına görünmemiz gerektiğini telkin etti bize. Bir zamanlar analarımız lastikli ayakkabıları ile sessiz sedasız yolda yürürken çarşaflarıyla, bugün ayakkabıların topukları uzatıldıkça uzatıldı hatta başkalarının duyması için uçlarına çiviler çakıldı. Rabbim! Oysaki Sen, Resulallah (AS)’ın zevcelerinin şahsında bütün hanımlara ayaklarını yavaş vurmalarını emrediyordun. Bunu unutturdular. Seni unutturdular Allah’ım. 

Sen ana-babalara şefkat ve merhametle evlatlarına yaklaşmalarını emrediyorsun. Bu yaklaşımla çocuklarımızı İslam davası uğrunda yetiştirmemiz gerekirken; bugün biz okumuş analar; kariyer uğrunda evlatlarımızı merhametten, şefkatten yoksun insanların eline bıraktık. Sonuçtaysa saygıdan, şefkatten yoksun, benmerkezci bir nesil ortaya çıktı. 

Allah’ım! Anne olarak öyle bir nesil yetiştirdik ki; artık eve geç gelen evladımıza “niçin geç geliyorsun” sorusunu bile soramaz hale geldik. Evet, anne olamadık Rabbim! Çünkü “modern” denilen bu illetli hayat, ne yazık ki annelik gibi en değerli bir müesseseyi bile tartışmalı hale getirdi. Kadın hakları savunucuları özgürleşmek adına önce evlilik müessesini tartışmaya açtılar, sonra annelikten vazgeçmeye karar verdiler. Böylece kocanın ve çocuğun esaretinden kurtulup özgürlüklerine kavuşacaklarını hayal ettiler. Oysaki “Cennet anaların ayakları altındadır.” buyuruyor Resulallah (AS). 

Peki, cenneti bile ayaklar altına seren gerçek bir güvenceyi, gerçek bir kariyeri, yüce bir makamı biz ne yaptık? Fani makam, mevki, şan ve şöhrete değiştirdik. Allah’ım! Eğitim için, iş için, terfi için, hayat konforunun bozulmaması için en güzel yıllarını feda edip, annelik gibi başka hiçbir şeyle ölçülemeyecek bir hissiyatı ve vazifeyi ihmal eden kadınlara nasıl da imrenir olduk? 

Affet bizi Rabbim! Kurtar bizi bu gafletten. Özümüze, temiz fıtratımıza döndür bizi. Âmin… 


 

 

Yazar Hakkında

Toplam

1

Makale

MELİHA TİMUR

Önceki
Sonraki

Yazılan yorumlar hiçbir şekilde tarafımızın görüş ve düşüncelerini yansıtmamaktadır. Yorumlar, yazan kişiyi bağlayıcı niteliktedir.